SeniorenRaad Son en Breugel

SeniorenRaad Son en Breugel

Rubrieken

Columns

De tijd 
“Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt” is de titel van een boek van de Groningse hoogleraar Douwe Draaisma.
Sneller gaat het zeker. De kerstboom was nauwelijks om de hoek van de straat verdwenen of de paaseitjes lagen alweer in de winkel. Weken zijn steeds korter, een maand is zo voorbij.
Beleefde men dat vroeger ook zo? Waarschijnlijk niet, het was een veel rustiger tijd. 
Een moeilijk begrip, Tijd. Jonge mensen hebben alle tijd van de wereld, al vond Bernard Shaw het zonde om die heerlijke tijd door de jeugd te laten verspillen. Oude mensen hebben ook alle tijd, maar hun omgeving meestal niet. Dikwijls is de televisie voor hen het enige venster op de wereld, maar de eindeloze stroom aan informatie amper te volgen laat staan te verwerken. En wat moet je ermee.
Waarmee je wel iets kunt, is met de schat aan herinneringen die de tijd heeft voortgebracht. Voor menigeen zullen die in het dorp Son en Breugel liggen, al is reeds veel aan de sloophamer ten prooi gevallen. Fijn het gekend te hebben, wel triest dat het voor altijd is verdwenen.

foto: Fran Maasdam
Bij het verschijnen van deze COLUMN zijn de carnavalsdagen van 2019 alweer voorbij. Dagen, waarop de carnavalvierende inwoners van dorpen en steden zich van een andere kant laten zien. Ze kruipen als het ware in een andere huid en gedragen zich ook anders. Ze voelen zich zelfs anders. Dat gebeurt sneller in een boerenkiel dan in een maatpak. Na de carnaval gaat men weer over tot de orde van de dag, terug in het gareel.
De maskerade eindigt officieel op de dinsdagavond 24.00 uur, de vastenavond. Voor de gelovigen het begin van de vastentijd van 40 dagen, die loopt tot en met paaszaterdag.
De woensdag na vastenavond staat bekend als ‘Aswoensdag’, waarop de kerkgangers van de pastoor een askruisje op het voorhoofd krijgen.

Dit is een summiere beschrijving van carnaval en slechts een van de ontelbaar vele vieringen. Ieder dorp en elke stad heeft zijn eigen beleving waarbij een groot onderling verschil bestaat.
Maar het blijft overal een geweldig gebeuren vol van symboliek, tradities en plezier.

foto: Fran Maasdam
Onlangs bleek de vrouw van een goede oude vriend een ernstig ongeluk met de auto te hebben gehad. Tegen het vallen van de avond was ze zomaar een voorrangsweg opgereden. De waarschuwingsborden en de haaientanden waren aan haar aandacht ontsnapt. Ze gaf aan volledig in beslag genomen te zijn door het vinden van de weg, in een buurt die ze niet kende. 

Het gevolg van deze onoplettendheid laat zich raden: een hevige  botsing in de linkerflank van haar auto. Grote schade aan beide voertuigen. Gelukkig bleven de gevolgen voor de inzittenden beperkt tot blauwe plekken hier en daar. Veiligheidsriemen en  airbags hadden hun diensten weergaloos bewezen en ergere verwondingen weten te voorkomen.

Op mijn vervolgvraag hoe het nu met haar ging, gaf ze als antwoord: Als er een auto voor me gereden had en voor me wel had gestopt, was dit niet gebeurd! Deze voor mij ongerijmde reactie, ontlokte van mijn kant het welgemeende advies: Misschien wordt het tijd niet meer zelf achter het stuur te zitten op jouw leeftijd. 

Maar afscheid nemen van wat je dierbaar is, ook het rijbewijs, blijft altijd  moeilijk….

foto: Fran Maasdam
De verwelkoming aan de kade bij Son is warm, naar goede traditie,  
want pfff, een dag eerder in Zaanstad, het wemelde van de politie!
Er wordt in Son en in Breugel, zegt Piet, ontzettend veel gebouwd
en daardoor is de entree van dit dorp hem niet meer zo vertrouwd.
Bij de brug wordt enthousiast gezwaaid vanaf balkons van een nieuw groot pand;
Sint kijkt snel de zijstraat in, maar die bewoners zien alleen een blinde Jumbo-wand.
Gelukkig geen hek te zien… o toch, rondom die mooie kerk en bij ’t stadhuis,
de eerste twijfels groeien, is er in het centrum iets niet pluis?

Uitwijken dan maar, naar Breugel Bruist of wellicht De Gentiaan?
Daar heerst nu nog rust, maar binnenkort start op de IJssellaan
een samenbouwproject, een mix voor oud en jong, van koop en huur,
vanaf twee ton, voor senioren met een AOW-tje hopelijk niet te duur...
Ene stichting SOJ wil het dorp vitaal houden en dat vereist ge-kantel,
Sint prijst zich gelukkig: de Pieten leveren hem de zorg-der-Mantel;
de afhankelijkheid van anderen op zijn oude dag valt hem niet mee, 
maar hij woont in ieder geval in een warm land, in een huisje aan zee!
Wanneer ik voor het laatst voluit achter een voetbal heb gerend staat me niet meer zo helder voor de geest. Niet vreemd natuurlijk, want het moet vele tientallen jaren geleden geweest zijn en het voorval had kennelijk onvoldoende indruk gemaakt om in mijn tanende geheugen te kunnen worden teruggehaald..

Gek eigenlijk, want een voetbalwedstrijd tussen HBS en Stormvogels uit de eerste klasse in het seizoen 46/47, nu 70 jaar geleden, staat me nog wel levendig voor de geest. Het was mijn kennismaking met de voetbalsport op het hoogste niveau van die tijd. De thuisclub, altijd in zwarte broek en zwarte bloes, en daarom in de volksmond liefkozend de kraaien van Houtrust genoemd, speelden voor wat ze waard waren. Ik juichte voor iedere bal die in het doel verdween, hetgeen niet iedere toeschouwer om mij heen leek te waarderen. 

Later leerde ik gaandeweg in mijn lange leven dat  je in het openbaar terughoudender moet zijn met het ventileren van je voorkeuren, zeker als die niet door je directe omgeving gedeeld worden.

Foto:
iIllustrator Diederik Gerlag
Ik dacht dat het kaften van schoolboeken een bezigheid was waar ik, sinds mijn kinderen de deur uit waren, niets meer mee van doen zou krijgen.

Als vader bood ik de helpende hand bij het kaften van de schoolboeken van onze kinderen. Niet alleen uit vaderliefde, maar meer nog misschien uit eigenbelang. Immers, aan het eind van het schooljaar brachten goed onderhouden boeken op de ruilbeurs nog een aardige prijs op. Een belangrijke compensatie van de kosten, die aan het begin van het schooljaar voor de boeken gemaakt waren.

Toen ik onlangs bij dochterlief op bezoek was, werd ik onverwachts weer met dit fenomeen geconfronteerd. De boekenpakketten van haar kinderen waren in de laatste vakantieweek thuis afgeleverd. Nu nog de klus van het kaften klaren!

Worden de schoolboeken intussen kosteloos verstrekt, er bestaat wel de verplichting dat ze gekaft moeten zijn. Anders wordt de leerling onzorgvuldig gebruik van de boeken verweten en draaien de ouders alsnog op voor de kosten.

Ik was me bewust van mijn verantwoordelijkheid, nu als opa en met plezier…..
Mijn wereldbeeld staat ondersteboven, net als dat van de luiaard…
Snakte ik er vroeger naar om een deel van de koude winter over te slaan, nu is het omgedraaid: mag ik alstublieft zo’n hittegolf aan me voorbij laten gaan en een luie zomerslaap houden? Luiaards slapen, meestal hangend in een boom, zo’n 10 uur per dag. Op de grond lopen ze niet sneller dan 2,5 meter (…) per minuut.
Ik was net zo sloom gedurende de afgelopen snikhete periode! Afgelopen ja, gelukkig, want niets aan of in mijn lijf werkte naar behoren. Zelfs mijn hersenen functioneerden trager. 
Op 9 augustus was het voorbij. Wat was het heerlijk, die eerste regen! 
Ondanks de hitte werden de Senioren Zomer Activiteiten goed bezocht; op deze pagina een foto-impressie ervan.
Inmiddels is het september. Voor die mensen die nu weer aan de slag willen: heeft u nog een klein beetje tijd over? Onze werkgroep communicatie zit te springen om mensen die ons incidenteel of structureel (uw keus!) willen ondersteunen. Laat het ons weten…
Mijn eerste fiets was zeker niet nieuw maar voor mij wel als nieuw. Glanzend zwart gemoffeld met gouden biezen op het frame. Een herenfiets met blokken op de trappers zodat ik er makkelijker bij kon als jongetje van tien een jaar na de oorlog. Een hele uitdaging voor een jochie dat daarvoor amper had leren fietsen. Sinds ik in Den Haag was komen wonen, op tantes fiets wel eens.. Zittend op de bagagedrager en met beide benen afwisselend voorwaarts steppend en in zigzag koers zoekend naar het juiste evenwicht. Vervolgens diezelfde balans te verkrijgen en te behouden door de trappers te gebruiken om vooruit te komen. Weinig verkeer toen op straat en in de Vogelwijk zelfs heel erg rustig.

Nu had ik dan mijn eigen fiets gekregen en werd het bedienen van de trappers vanuit het zadel wel veel gemakkelijker. Maar wat zat ik daar toch hoog en kon ik wel op tijd met één been op de grond komen als ik plotseling moest stilstaan. Ik bleek geen vlotte leerling te zijn, de onzekerheid om te vallen bleef, waardoor het fietsen eerder een straf dan een plezierige dagelijkse routine werd.

Op een zaterdag werd ik verrast met de mededeling dat we niet naar één van de oma’s zouden gaan maar met de hele familie naar de film in de stad. Mijn tante en mijn nichtje gezellig met de tram. Mijn oom en ik fijn op de fiets. Ik wist niet wat ik hoorde helemaal van de Leeuweriklaan over de Laan van Meerdervoort naar de Passage met het Cineac aan het Buitenhof als eindpunt. Het zweet stond me in de handen. Veel verkeer, goed moeten opletten. Oom Anton als een heer in het verkeer, met fietsklemmen in zijn strak geperste broekspijpen, rustig pedalerend naast me als er voldoende ruimte was, anders achter me fietsend vol vertrouwen dat ik zijn gegeven instructies wel zou uitvoeren. 

Gaandeweg viel de spanning bij me weg. De balans was gevonden. Het zadel was niet meer zo hoog. Het fietsen was bijna routine geworden. Het Cineac werd een hoogtepunt en de fiets is mijn trouwe kameraad gebleven.
Ik ken weinig kinderen die als ze nog klein zijn, niet een beetje bang zijn als ze ’s avonds in hun bedje gelegd worden en het licht van de slaapkamer wordt uitgedaan. Een liefdevolle knuffel van vader of moeder of een knus voorgelezen verhaaltje voor het slapen gaan doet dan vaak wonderen. Maar uiteindelijk blijkt een gedempt nachtlampje meestal de enige manier om die afkeer voor duisternis pas echt weg te kunnen nemen.

Psychologen zullen hier wel kunnen verklaren waarom dit verschijnsel bijna van algemene aard is. Bovendien zullen alle deskundigen het erover eens zijn dat deze angst bijna helemaal zal zijn verdwenen naarmate de kinderen groter worden.

Waar ik me wel over verwonder is het feit dat die angst toch latent aanwezig blijft in een mensenleven. Immers, vele volwassenen op oudere leeftijd lijken in toenemende mate steeds moeilijker te kunnen omgaan met het dagelijkse leven wanneer het donker is en de winternachten eindeloos lang worden.

Een toenemend gevoel van onveiligheid onder ouderen, zeker in het donker, is misschien wel net zo’n algemeen verschijnsel als die prille kinderangst wanneer het licht uitgaat…..
Dieren die een winterslaap houden verbruiken veel vetreserves en komen slanker tevoorschijn als het weer lente wordt. Voor mij gaat dat niet op. In de natte of koude winter kom ik minder buiten. Was Nieuw-Zeeland maar niet zo ver weg... Dan vloog ik elke winter naar mijn familie in de zon. 
Lente vind ik het heerlijkste seizoen dat er is. Weg met de zware laarzen en lange broeken, maar lekker laagje voor laagje de kleding afpellen en aldus ‘gewicht’ verliezen.
Als de lente aanbreekt, ontwaakt mens én dier. Het langere licht zorgt voor meer energie, we kunnen weer fietsen, wandelen, een terrasje pakken, in de tuin of op het balkon zitten, het gezicht opgeheven naar de eerste zonnestralen. 

Actief worden
De Nieuw-Zeelandse Kakariki (parkiet) broedt 18-21 dagen op haar eieren. Het duurde wel even voordat deze column klaar was, maar gelukkig heb ik er niet zó lang op zitten broeden! Ik wil dus gerust nog eens ‘op herhaling’.
Voor onze werkgroepen welzijn & zorg en communicatie zoeken we mensen die ons incidenteel of structureel (uw keus!) kunnen ondersteunen.
Voelt u de voorjaarsenergie opborrelen en wilt u ons helpen? Laat het ons weten…
Velen hebben er naar uitgekeken. Meer de jongeren onder ons, heb ik zo’n vermoeden, zonder daarbij de sportief vitale seniore medemens te willen uitsluiten natuurlijk...

Ik behoor echter tot de groep senioren waarvan de fysieke vitaliteit inmiddels ver te zoeken is en kan alleen vanuit de behaaglijke warmte binnenskamers van het stralende winterweer genieten. Zelfs de in prachtige kleuren gepresenteerde prestaties van de Nederlandse deelnemers op de TV tijdens de onlangs gehouden Olympische winterspelen in Zuid-Korea, hebben me niet kunnen inspireren dit prachtige winterweer met open armen te ontvangen.

Integendeel, de snerpende oostenwind, die een duidelijk Siberische oorsprong vertoont, stimuleert mij niet het tegen deze Russische Beer te willen, laat staan te kunnen opnemen.

Mij doen deze winterse omstandigheden onwillekeurig terugdenken aan de winter van 1946/47. Eén van de strengste winters van de 20ste eeuw die ik als 10-jarige jongen, geboren en getogen in de tropen, sinds augustus 1946 inwonend bij familie in Den Haag mocht meemaken. Een kennismaking om niet te vergeten, zeker niet toen ik voor de eerste keer op de schaatsen stond op de openluchtijsbaan aan de Sportlaan.

Toen een heerlijke uitdaging waar ik met veel plezier aan terugdenk, nu meer dan 70 jaar later, ga ik die confrontatie liever uit de weg. Helaas, het is niet anders…
Nee, dit kan ik al ruim 10 jaar niet meer: op mijn hurken. Dat is vooral in de tuin lastig, maar ook in het huishouden. Ach, die plintjes hoeven toch niet elke week afgestoft? 
‘Appongeluk’ werd uitgeroepen tot Woord van het Jaar 2017. Ze zouden ook eens woorden moeten schráppen uit die almaar Dikker wordende Van Dale: voorjaarsschoonmaak, bijvoorbeeld. 
Zou Romke een oplossing weten, hoe je rechtopstaand het kleine onkruid eruit krijgt? Op 25 februari geeft hij uitleg over onderhoudsvriendelijk tuinieren. 
Ineke bewijst dat er veel mogelijkheden zijn om voor weinig geld, zonder technische hoogstandjes, veiliger en gemakkelijker in eigen huis te leven. Ook als men vergeetachtig wordt! Zij was eerder onze gast in 2016. Ik herinner me haar hilarische verhaal over de juiste hoogte van de toiletpot, maar andere tips ben ik in de loop der tijd toch weer vergeten. ‘Op herhaling’ kan nooit kwaad. 
Verveelt u zich weleens op zondagmiddag? Kom dan naar De Bongerd in Breugel! 
Ik ga zéker luisteren en kijken. U toch ook?
Míjn feestdagen zijn gisteren begonnen, om precies te zijn om 11.15 uur, opgekruld in de bank bij mijn oudste zus en zwager. Koffie, een overgebleven stukje banketstaaf en op tv de klanken van het prachtige nieuwjaarsconcert vanuit Wenen. Napraten. Laat gemaakt, gisteravond? Nee, zij lagen er ook voor twaalven in. Rond drie uur vult de huiskamer zich met al hun (klein)kinderen: voor mij het moment om op te stappen.

De kerststress begint steeds vroeger. Medio november zag ik al reclames voor cocktailjurkjes, smokings (!) en luxueus gedekte tafels. Heeft ú kristallen glazen om bij alle zeven gangen neer te zetten? Ik niet. Morgen kan ik eindelijk weer eens door een rustige supermarkt lopen en voor half geld die hazenrugfilet meenemen…
Ik ga er niet in mee… mijn keuze, ja… maar het geeft me toch een eenzaam gevoel waar ik de rest van het jaar geen last van heb. Nu zijn de donkerste dagen voorbij. Het wordt lichter en lichter, buiten én binnenin. 
Voor iedereen een gezond en gelukkig 2018!
De stokoude man schuifelt verdwaasd rond, hij baalt,
heeft het gevoel dat hij in het dorp is verdwaald;
hij dacht het centrum zo goed te kennen, maar twijfelt nu even:
waar is toch die bibliotheek gebleven?

Daar werd altijd koffie geschonken voor senioren en hij is moe,
een bakkie troost en wat warmte, daar is hij nu wel aan toe.
Zijn metgezel, moe na de nacht, staart voor zich uit, zijn blik is leeg,
wrijft over zijn gelaat, beziet zijn handen en de overgebleven roetveeg.

Kom, zegt hij, onze taak is volbracht, we kuieren nu op ons gemak 
richting de kerk om daar te schuilen, of proberen we het Vestzak?
De cadeaus zijn op, de zak bijna leeg, hij pakt zijn staf;
hé, zegt zijn trouwe vrind, er zijn nog drie letters over, M.A.F.

foto: Fran Maasdam
Mijn moeder viel jaren geleden uit haar bed. Dat bleek het begin van het einde. Een groot deel van de nacht lag ze met een gebroken heup op de vloer. Tot dat moment woonde ze zelfstandig. Vanuit het ziekenhuis verhuisde ze direct naar een verzorgingshuis voor ouderen. Daar leefde ze nog vijf jaar. Toch: die val luidde haar einde in.

Het Centraal Bureau voor de Statistiek maakte onlangs bekend dat steeds meer mensen overlijden na een valpartij. Vooral senioren zijn er het slachtoffer van. Elke vijf á zes minuten belandt er een oudere op de spoedeisende hulp. Bijna de helft moet in het ziekenhuis blijven.

We zitten te veel, medicijnen maken ons minder scherp en we wonen te lang thuis. Als we dan vallen, en we overleven die val, is de kans groot om in een neerwaartse spiraal terecht te komen: we worden bang om te vallen, bewegen daardoor minder, gaan minder de deur uit en maken minder afspraken. Eenzaamheid  ligt dan ook op de loer. 

Blijven bewegen dus! Bovendien kunnen we tegenwoordig naar een valcursus: lekker leren neerwaarts te gaan. 

Arendo
Vorige week was het de Week tegen Eenzaamheid. Meer dan een miljoen Nederlanders voelt zich erg eenzaam. In Son en Breugel wonen maar liefst vijfduizend eenzame mensen. Deze mensen ervaren het gemis van verbondenheid met anderen. In de Week tegen Eenzaamheid stond de uitnodiging “Kom erbij!” centraal. Want eenzaamheid pak je aan met het leggen van contact. 

Ouderen én jongeren kampen met eenzaamheid. Het tv-programma ‘Wie kent mij nog?’ op NPO2 liet dat ook duidelijk zien. We kunnen het begrip ‘eenzaamheid’ dus niet afdoen met het cliché: oud, stilletjes en afwachtend achter de geraniums.

Eenzaamheid blijkt bij het menselijk bestaan te horen. Iedereen kan er last van hebben en krijgen. Ook al lijkt (en ís) iemand nog zo sociaal en actief, hij of zij kan zich best eenzaam voelen door het gemis aan een écht luisterend oor en een gelijkwaardige gesprekspartner. 
In 1959 verscheen het boek ‘Eenzaam maar niet alleen’ van prinses Wilhelmina. Omringd door talloze adviseurs en andere lieden – denk aan de oorlogsjaren – ervoer onze oud-koningin hevige gevoelens van eenzaamheid. 
 
In november en december besteden wij op deze pagina in een paar beschouwende artikelen aandacht aan dit onderwerp.

Arendo

foto: Fran Maasdam
Sinds onze jubileummiddag op 16 mei verkeer ik in een soezelende zomerslaap. Langzamerhand word ik nu weer een beetje wakker (geeuw geeuw). Heerlijk, een aantal maanden niets te hoeven doen en volop te kunnen luieren en sluimeren in huis en hof. 
 
Deze vreugdevolle vlieger ging niet op voor alle leden van de SeniorenRaad. De Senioren Zomer Activiteiten stonden namelijk op de agenda. Normaal zet een stevig aantal vrijwillige schouders zich daaronder. Maar deze zomer ging het mis. Door onvoorziene en minder prettige omstandigheden draaide onze altijd naarstige, nijvere en noeste Els Voogt voor het overgrote deel op voor het welslagen van de zomeractiviteiten. Els, ik weet hoe zoiets voelt. Je verdient niet alleen een bloemetje en/of een flesje wijn, maar ook een grote PLUIM!

Arendo
Clublied

Tja, daar sta je dan als brave mystery guest met je sonore mondorgeltje een vrolijk lied te begeleiden tijdens de jubileummiddag bij De Zwaan. En dan valt de tekstdia weg. Techniek? Menselijke fout? Och, we houden het maar op allebei. 
Het lied heeft twee coupletten en klinkt zo vrolijk, omdat de melodie gejat is van niemand minder dan Ludwig van Beethoven (Ode an die Freude). Roept Marjet net daarvoor ook nog: “We hebben een nieuw clublied!” Wat moet je dan? Integraal afdrukken? Vooruit, hier komt ie:

OMZIEN dient zich te beperken 
tot een zekere limiet
doe ‘k dat niet, dan móet ik merken
dat het leidt tot ‘veul’ verdriet:
trubbels die mekaar versterken
als koud water doet carbid:
spul dat zich niet laat verwerken
tot twiet-twiet of meet & greet.
 
Nee, VOORUIT dien ik te KIJKEN
met de blik op het verschiet
toekomst kan ik pas bereiken
als het OMZIEN mij ontvliedt…
mocht mijn OMZIEN meer gaan lijken
op een hand die houvast biedt
mag hieruit omzichtig blijken
dat mijn OMZIEN VOORUITZIET.

Arendo
Zo, dat heb ÍK weer. Lees ik dat ze het tienjarig jubileum van de SeniorenRaad op dinsdagmiddag 16 mei vieren. Nota bene, uitgerekend díe dag! Balen! Want ÍK kan er niet bij zijn. Heb namelijk mijn schoonmoeder – ja ja, die heb ÍK nog – beloofd om juist díe dag met haar de Poldertuin (Klein Keukenhof) in Anna Paulowna te bezoeken…
Maar dan ga je toch een ándere dag, eerder of later! Haha, dan ken je MÍJN schoonmoeder niet. Voor HÁÁR geldt: afspraak is afspraak.

Dat jubileum van de SeniorenRaad wordt een heel bijzonder feest: boeiende sprekers, muzikaal omlijst door het Sons Kamerkoor, razend interessante onderwerpen, mystery guests – men fluistert zelfs HS en AW – en een  g r a t i s  hapje en drankje. Wow!

En ÍK? Verplicht loeren naar hyacinten, narcissen, tulpen en andere bol- en knolgewassen, waaronder mijn schoonmoeder. Grrrr. 

Arendo


Foto: Fran Maasdam
Jubilea nodigen altijd uit tot historische bespiegelingen: Al in 2002 startte het project Ouderenproof in ons dorp. De bedoeling was om ‘de inwoners van Son en Breugel van 55 jaar en ouder (de doelgroep) te betrekken bij het huidige en toekomstige ouderenbeleid in de gemeente Son en Breugel.’ Het project mocht niet het karakter krijgen van een soort klachtenbureau. Overheid en burgers zouden samen gaan zoeken naar oplossingen op het gebied van dienstverlening, welzijn, wonen en zorg. Op 4 november 2002 ondertekenden onze gemeente en de ouderenbonden KBO Breugel, KBO Son en de PVGE Son en Breugel e.o. het convenant Ouderenproof.

Sindsdien zijn er grote stappen gezet. Zo zag de SeniorenRaad in 2007 het levenslicht: ouderen zetten zich vrijwillig in voor alle senioren in ons dorp. Terugkijkend mogen we daar best een beetje trots op zijn. Die trots maakt ook dat we graag vooruitkijken. 

Maar, trots vooruitkijkend… welke gemeente wordt in ‘s hemelsnaam de volgende ondertekenaar van een proof-convenant? 

Arendo
Kiezen

Vorige week bezocht ik de mondhygiëniste. Heel aardig hoor, én professioneel, maar toch ben ik altijd weer blij, als ik die martelstoel uit mag. Hier, en ook bij de tandarts, probeer ik altijd aan leuke dingen te denken. Die waren nu binnen handbereik, want ik zou hierna voor ons laatste-dinsdag-in-de-maand-redactieoverleg naar Hans Braam fietsen, onze leeftijdsbestendige en trouwe eindredacteur van de Seniorenpagina. 

Onderweg viel mijn oog op een bord met verkiezingsaffiches en spontaan begon mijn gepolijste gebit z’n tanden te knarsen. Immers, worden wij deze keer niet blootgesteld aan een tsunami van partijen met bijbehorend wapengekletter? Een paar verontrustende zaken op een rijtje:
•	criminele beveiliging Wilders;
•	Krolse capriolen;
•	DENK-fouten;
•	Rooskleurig liberalisme;
•	feminien Klaverjessen;
•	eeuwig lachebekje (mooi gebit!) Rutte;
•	premierwaardige Pechtold;
•	rentmeester Buma;
•	cool and collected Asscher;
•	Baudet/Hiddema;
•	identiteit (welke?);
•	normen (welke?);
•	waarden (welke?);
•	peilingen (welke?).

Gelukkig ben ik niet de enige die zich zorgen maakt. 
Volgende week dus kiezen (wij!). De dag erna (zij!): beginnen met dóen en onmiddellijk kiezen op mekaar!

Arendo

foto: Fran Maasdam
Zodra mijn grootmoeder 65 was, mócht ze eindelijk het bejaardenhuis in. En ze leefde nog lang en gelukkig… 

Ouderen anno nu blijven ‘zo lang mogelijk’ zelfstandig wonen. Dat willen ze zélf, de GGD moedigt het aan en de regering faciliteert het goedertieren. Aandoenlijk, hoe burger, gezondheidsdienst en overheid elkaar zo eensgezind in de armen vallen! Inderdaad, we wonen in ‘een waanzinnig gaaf land’. 

Tijden veranderen. Ideeën over ouderdom dito. Sinds een maand of tien ben ik actief voor de SeniorenRaad. Als 67-jarige voel ik me een bedremmelde puber in het corps van onverschrokken doordouwers. Nota bene: zestig jaar geleden had ik al twee jaar in het bejaardenhuis gezeten. 

Een lieve vriendin van ons (85) verkaste kortelings naar een verzorgingshuis. Dat móest! Maar ze wílde niet: háár mankeerde niets. Ze zou zo op de fiets kunnen stappen om een boodschap te doen. Niet dus, want haar kortetermijngeheugen was gereduceerd tot nul. Uiteindelijk wisten haar dochters haar het huis uit te praten. In haar zich steeds herhalend ‘nu’ bleek ‘zo lang mogelijk’ hetzelfde te zijn als ‘altijd’. Voor moeder en dochters een helse controverse.

Arendo
Treitervlogger werd het! Ik heb het over het woord van 2016. Elk jaar organiseert de Dikke Van Dale deze verkiezing in Nederland en België. Het werd dus niet Seniorenpardon en evenmin Plascontract.

Onlangs las ik dat bedrijven in hun reclame-uitingen de vitale senior links laten liggen. De commercial met het Kukidentkleefpastaopaatje (het woord van 1969?) zien we niet meer, maar de senioren met hoortoestel, plaspil, scootmobiel en inloopdouche komen dagelijks voorbij. Foute beeldvorming! De vitale oudere wil niet worden aangesproken op gebreken, maar op wat hij wél kan. Autofabrikanten snappen dat: zij promoten de auto met hoge instap niet als seniorenauto; de oudere ontdekt zélf wel de voordelen. Ook Nespresso (koffiecups) heeft het begrepen: George Clooney mag dan een wat ouder rolmodel zijn, maar hij is ook hip en happening.

Terug naar de woord-van-het-jaarverkiezing. In Vlaanderen werd het Samsonsex: ouders hebben seks, terwijl hun kroost zit te kijken naar het kinderprogramma Samson en Gert (nephond met baasje; zie foto hiernaast). Gezien alle imagoperikelen van hierboven dringt zich nu het volgende beeld dwingend aan me op: twee levenslustige grootouders, gevraagd om te babysitten, arriveren in hun hoge-instapauto bij het huis van hun (klein)kinderen…

Arendo
Met de Blijverslening maakt u uw woning levensloopbestendig. Hierdoor kunt u zo lang mogelijk van uw eigen woning genieten. Denkt u bijvoorbeeld aan het creëren van een slaap- of badkamer op de begane grond of aan het verwijderen van drempels. Misschien moet uw woning bovendien geschikt worden gemaakt voor specifieke zorg. Er zijn volop technische snufjes, waarmee u uw huis afstemt op uw wensen. Met de Blijverslening financiert u deze aanpassingen aan uw huis en maakt u uw woning klaar voor de toekomst. De Blijverslening is beschikbaar voor eigenaar-bewoners. U kunt de lening hypothecair of consumptief afsluiten. Gemeenten bepalen zelf welke vorm(en) ze aanbieden. (Vrij naar de webtekst van het Stimuleringsfonds Volkshuisvesting)

Zou het Sinterklaas de afgelopen weken ook gelukt zijn een Blijverslening af te sluiten? De gedachte alleen al maakt mij Blij (Sint Blijft!), want dat zou rust in de tent betekenen! In dat gelukkige geval integreren Sint, en bovenal zijn brave Pieten, het komende jaar vanuit hun Blijversleninghuis soepel in onze samenleving. De Pieten strijken dan (zwart weliswaar) een extra zakcentje op door het geven van dakklautercursussen en schoorsteenschuiftrainingen. Dan kan eindelijk ook die malle toeki tjoeki-stoomboot op de schroothoop. Want die is pas écht racistisch!

Arendo
Dit voorjaar adviseerde de Commissie Schnabel onze regering over het al of niet verruimen van de bestaande euthanasiewet (‘Voltooid leven’) in Nederland. Tot veler verbazing achtte de commissie ruimere juridische mogelijkheden voor hulp bij zelfdoding niet nodig en niet wenselijk.
Onze regering (de ministers Schippers en Van der Steur voorop) lapte onlangs het advies van deze commissie van wijze mensen dan ook aan haar laars. Gevolg: uiteenlopende reacties in de politiek en daarbuiten. Eén van de commissieleden (prof. dr. Maarten Verkerk) mengde zich in het publieke debat onder de titel ‘Als je geleerden laat nadenken over euthanasie, neem ze dan ook serieus’. Hij verwijt de regering onder meer populistisch meedeinen op de golven en geestelijke armoede.
Volledig zelfbeschikkingsrecht staat bij mij hoog in het vaandel. De hierboven geschetste ontwikkeling stemde mij desalniettemin tot dieper nadenken. Mijn onzekerheid werd nog extra gevoed door het artikel ‘Wantrouw uw eigen barmhartigheid’ van Marjoleine de Vos in NRC van 22 oktober. De Vos twijfelt eraan of de vaak opgevoerde liefde en barmhartigheid in dit verband wel altijd belangeloos zijn.
De discussie over dit gevoelige onderwerp lijkt mij bij lange na nog niet voltooid.

Arendo

Foto: Fran Maasdam
hun aantal groeit
ze wonen lang zelfstandig
ze zijn niet op hun mondje
gevallen
ze bepleiten hun belangen
in de raadzaal
de dorpspolitiek smeert hen
stroop om de mond

ze produceren, net als iedereen,
nogal wat afval
ze zijn graag bereid tot
afvalscheiding

ze kosten (economisch)
veel geld
sociaal zitten ze op een zijspoor
biologisch zijn ze overbodig
eigenlijk zijn ze restafval:
omgekeerd inzamelen?

DEZE COLUMN IS GESCHREVEN DOOR ARENDO.
Door technische omstandigheden staat hieronder Redactie SonenBreugelVerbindt.nl vermeld.
“Zieke en demente ouderen vormen het afvoerputje van onze maatschappij”, zegt verpleeghuisarts en filosoof Bert Keizer in antwoord op de bedroevende toestanden in Nederlandse verpleeghuizen anno nu. Keizer noemt sommige verpleeghuizen ‘schuur van de losers’. “We hebben een hekel aan ouderen”, stelt hij. “Dat zit in ons DNA: als apen jagen we de oudjes de bomen in, omdat die niet meer kunnen paren en vechten. Ze zijn dus nutteloos.”

Las ik daarom deze zomer het krantenartikel ‘Grijs op wereldreis’ zo gretig? Niks afvoerputje, niks losers, maar superondernemende senioren die backpackend de wereld intrekken, op zoek naar spanning, avontuur en ontbering.En zat ik daarom op een doordeweekse donderdagmiddag zo verguld op het terras van de Sonse Jachthaven te genieten van verrukkelijke nutteloosheid en een ‘bon’ cappuccino + slagroompunt?

Jongens, wat doen we na slagroom, omslag en ontslag?

DEZE COLUMN IS GESCHREVEN DOOR ARENDO.
Door technische omstandigheden staat hieronder Redactie SonenBreugelVerbindt.nl vermeld. 

Foto: Fran Maasdam
NRC bracht onlangs het verhaal over senioren die niet meer mogen autorijden. De titel luidde: ‘Pap, geef mij de sleutels maar’.
Een echtpaar van 82 en 79 zag geen enkel probleem in het zelf autorijden, terwijl hun beide dochters zich grote zorgen maakten in verband met paps TIA, dotteroperatie, longziekte, apneu en beginnende dementie.
Het lijkt mij geen luxe om, wat dit betreft, de dingen eerlijk onder ogen te zien. Als senior kun je volgens mij veel gedoe met kinderen en aanverwanten voorkomen door eigener beweging (in je auto!) naar een betrouwbare rijschool te tuffen, om aldaar een objectieve en gedegen rijtest te ondergaan.
Pas als je ‘rijdende rechter’ de uitslag ’rijklaar’ afgeeft, lever je je sleutels in.

DEZE COLUMN IS GESCHREVEN DOOR ARENDO.
Door technische omstandigheden staat hieronder Redactie SonenBreugelVerbindt.nl vermeld.